(فقه) هر ماهیت مرکب دارای اجرائی است که از آن اجراء فراهم می آید و هر یک از آن اجزاء را ذاتی آن ماهیت نامند یعنی آن جزء داخل در ذات آن ماهیت است چنانکه عقد , ماهیتی است مرکب از ایجاب و قبول , و ایجاب یا قبول ,ذاتی عقد می باشند . تصور یک ماهیت ,جدای از ذاتی آن ممکن نیست چنانکه تصور عقد بدون ایجاب یا بدون قبول میسر نیست . این اصطلاح در مقابل عرضی استعمال می شود .
منبع مطلب:ترمینولوژی حقوق، دکتر محمد جعفر جعفری لنگرودی
برای دوستانتان به اشتراک بگذارید

برای اشتراک گذاری این صفحه، روی هر کدام از شبکه های اجتماعی که مایل بودید کلیک کنید: