دستور موقت و تامین خواسته، از جمله اقدامات احتیاطی در قانون آیین دادرسی مدنی هستند که معمولا با صدور و اجرای آنها، اجرای حکم صادره در آینده با مشکلی مواجه نخواهد شد. بین این دو نهاد شباهت هایی وجود دارد، وجود این تشابهات نباید این تصور را ایجاد کند که نقش این دو نهاد یکی است زیرا با وجود شباهتهای موجود، بین آن دو نهاد از جهاتی تفاوتهای مهمی وجود دارد که سبب تمایز این دو می شود. در باره اعتراض به دستور موقت نیز مباحث عدیده ای قابل طرح است از جمله این که آیا این دستور، قابل واخواهی است؟ آیا می‌توان نسبت به دستور صادره، تقاضای فرجام خواهی و اعاده دادرسی کرد؟ اعتراض ثالث نسبت به دستور موقت چگونه است؟ در این تحقیق، ضمن مقایسه تامین خواسته و دستور موقت، روش های اعتراض به دستور موقت بررسی می‌شود.
حمید ابهری سام محمدی رضا زارعی
دستور موقت تامین خواسته جدیدنظر اعتراض ثالث

دو نهاد دستور موقت و تامین خواسته، از جهاتی شبیه یکدیگرند: از جمله ایـن تشـابهات ایـن است که هردو مورد با ارائه درخواست، قابل طرح می باشند. دادگـاه در هـر دو مـورد، مبـادرت بـه صدور قرار می نماید. صدور هر دو قرار، مستلزم پرداخت هزینه دادرسی دعـاوی غیرمـالی اسـت. از جهاتی این دو نهاد با هم تفاوت دارند: برای صدور دستور موقت، اخذ تامین از متقاضی الزامی است ولی در برخی از موارد بـرای صـدور قـرار تـامین خواسـته، نیـازی بـه پرداخـت خسـارت احتمـالی نمی باشد. دستور موقت ممکن است ناظر به توقیف مال، انجام عمل یا خودداری از انجام عمل باشد در حالی که تامین خواسته صرفا ناظر به توقیف مال می باشد. دستور موقت صادره از سوی دادگاه، قابل واخواهی نبوده ولی ضمن تجدیدنظر نسبت به اصل دعوا قابل تجدیـدنظر اسـت، ایـن دسـتور قابل فرجام خواهی و اعاده دادرسی نیست اما اعتراض ثالث نسـبت بـه آن پذیرفتـه اسـت. در ایـن تحقیق، ارتباط دستور موقت با تأمین خواسته و روش های اعتراض به دستور موقت مـورد بررسـی قرار میگیرد.