در اثر عقد ضمان، تعهد از ذمه مضمون‌عنه به ذمه ضامن منتقل می‌شود. در حقوق ایران، نقل ذمه مقتضای ذات ضمان نیست؛ بلکه لازمه اطلاق ضمان است. در فقه، اکثر قریب به اتفاق کسانی که در این خصوص ابراز نظر کرد‌ه‌اند ضمان را به‌مثابه ایفای تعهد از سوی مضمون‌عنه دانسته‌اند. درنتیجه، با انعقاد عقد ضمان، تضمینات تعهد اصلی را منفک فرض کرده‌اند. حال آنکه در حقوق مدنی اکثر قریب به اتفاق حقوق‌دانان تضمینات را به تعهد اصلی متعلق می‌دانند و چون در ضمان تعهد اصلی از بین نمی‌رود تضمینات را منفک تلقی نمی‌کنند؛ مگر اینکه در این خصوص شرطی شده باشد. در ضم ذمه به ذمه، چون با انعقاد ضمان دین منتقل نمی‌شود، این بحث موضوعیت ندارد. در حقوق ایران، با عنایت به اثر ضمان، که موجب انتقال دین است نه اسقاط آن، عقد ضمان در حالت اطلاق موجب زوال وثیقه‌های تعهد اصلی نخواهد شد؛ مگر اینکه انفکاک وثایق شرط شده باشد. از منظر حقوق فرانسه، حقوق‌دانان این کشور، ضمن تأکید بر زوال تضمینات در تبدیل تعهد، در اعمال حقوقی که موجب انتقال طلب یا دین می‌شود تضمینات تعهد را به قوت خود باقی می‌دانند.
سید علی سیداحمدی سجادی ایمان دهقانی دهج
انتقال دین تضمینات تعهد اصلی ضمان فک تضمینات

برای تنقیح مطلب باید دید آیا در قانون مدنی ما تفاوتی بین دو نهاد تبدیل تعهد و عقد ضمان وجود دارد یا نه.آیا عقد ضمان آثار ایفای تعهد را از جمیع جهات جایز است توجیه کند یا خیر؟ گفتنی است، با توجه به اینکه بخشی از مطالب این تحقیق ریشه در حقوق فرانسه دارد، مباحثی از حقوق این کشور نیز از منظر تطبیقی و برای درک بهتر مطلب بیان می شود.