در کتب فقهی اسلامی که مهمترین منبع حقوق مدنی ایران است به وصیت اهمیت فوق العاده و خاصی داده شده است. وصیت بر دو قسم است: « عهدی و تملیکی». وصیت عهدی ایقاع است و فقها و حقوقدانان معتقدند که قبول، در وصیت عهدی شرط نیست و فقط به وصی اجازه حق رد وصیت را در زمان حیات موصی داده اند و بعد از فوت موصی، حق رد وصیت وجود ندارد. در وصیت تملیکی مشهور فقها عقیده دارند که قبول موصی له قبل از وفات موصی دارای ارزش و اعتبار است و قبول مجدد موصی له پس از فوت موصی لزومی ندارد. گاهی اتفاق می افتد که موصی له قبل از اعلام اراده خود و استیفاء حقش فوت می کند. در رابطه با این مسئله که حق قبول یا رد به ورثه یا وراث متوفی به ارث میرسد یا نه؟ گروهی معتقدند که، حق قبول وصیت به وراث موصی له منتقل میشود در صورتی که موصی له پیش از قبول وصیت از دنیا رفته باشد، برخی گفته اند: وصیت با مرگ موصی له باطل می شود، گروهی نیز قائل به تفصیل شده اند، بدین صورت که اگر موصی له در زمان حیات موصی بمیرد وصیت باطل است و اگر پس از وفات موصی بمیرد باطل نمی شود، گروهی نیز معتقدند که اگر غرض موصی، به شخص موصی له تعلق گرفته باشد با مرگ موصی له وصیت باطل میشود وگرنه وصیت باطل نمی شود.
دکترناصر فروهی ثریا عطائی
وصیت موصی موصی له ایجاد حق انتقال حق

بعد از انجام وصیت به نحو صحت توسط موصی، موصی له مختار است که وصیت را قبول کند یا آن را رد کند. طبق نظر مشهور فقها قبول یا رد موصی له بعد از فوت موصی معتبر است. ولی گاهی موصی له قبل از اعلان اراده خود فوت می کند. سؤالاتی که مطرح می شود این است که زمان قبول وصیت برای موصی له چه موقع است ؟ و در صورت فوت موصی له قبل از اعلان اراده ی خود این حق می تواند به ورثه منتقل شود؟ قانون مدنی در خصوص انتقال حق قبول و رد وصیت به ورثه موصی له سکوت کرده است. در این مقاله سعی داریم به سؤالات فوق پاسخ دهیم.