تا زمان نگارش این کتاب بنا بر اعلام سایت رسمی دیوان تا اول فوریه سال 2012 میلادی تعداد 120 عضو جامعه جهانی به اساسنامه دیوان کیفری بین المللی موسوم به اساسنامه رم پیوسته اند. از این میان ، 32 کشور از دولت های آفریقایی و 18 کشور از دولتهای آسیایی ،18 کشور از اروپای شرقی ، 26 کشور از آمریکای لاتین و کشور های حوزه دریای کارائیب و25 کشور از اروپای غرب میباشند.لازم به ذکر است ایالات متحده آمریکا و اسرائیل از تصویب اساسنامه تا کنون خودداری نموده اند .در عین حال افغانستان بدون داشتن نماینده ای در کنفرانس مربوط به تاسیس دیوان کیفری بین المللی در 01 فوریه سال جاری میلادی به اساسنامه اولین نهاد کیفری بین المللی ملحق شده است. شایان توجه اینکه در میان 113 کشور تصویب کننده اساسنامه دیوان، تنها نام یک کشور عربی _یعنی اردن _ دیده می شود.کوفی عنان, دبیر کل وقت سازمان ملل متحد, تاسیس دیوان کیفری بین المللی را به عنوان هدیه ای امید بخش برای نسل های آتی و گامی بلند در حرکت به سوی حقوق بشرجهانی و قواعد حقوقی توصیف نموده است. ایجاد دیوان کیفری بین المللی نمادی آشکار از سازشی سخت میان آرمان دستیابی به یک عدالت بین المللی مستقل و ماهیت بین الدولی حقوق بین الملل است.حال باید دید بعد از گذشت 14 سال از تصویب اساسنامه رم و تشکیل دیوان کیفری بین المللی ، این مرجع عالی جنایی تا چه حد در زمینه رسیدن به اهداف بنیانگذاران آن که به مجازات رساندن مجرمین بین المللی بوده ، پیشرفت داشته است.بعلاوه جمهوری اسلامی ایران بعنوان یکی از مهمترین کشورهای خاورمیانه چه نقشی را تا کنون ایفاء نموده و یا میتوانسته ایفاء کنیدو و در انتها این فرضیه مطرح میشود که آیا دیوان کیفری یک سازمان مرده متولد شده است تا صرفاً ویترین حسن نیت ابرقدرتهای دنیای امروز کامل گردد یا اینکه میتوان ره یافتهایی برای پویا تر نمودن نقش دیوان در رسیدگی به جنایتهای مجرمین بیین المللی پیدا نمود؟
بهروز جوانمرد
دیوان کیفری بین المللی ی مجرم بین المللی ی اساسنامه رم ی جنایات علیه بشریت ی بی کیفرمانی مجرم بین المللی اساسنامه رم جنایات علیه بشریت بی کیفر مانی
  1. اردبیلی،محمدعلی،حبیب زاده،محمدجعفر،فخربناب،حسین،نسل کشی و ضرورت جرم انگاری آن در حقوق ، ایران،فصلنامه مدرس علوم انسانی،شماره 74 ،پاییز 583

  2. تفضلی، سید محمد حسین، پایگاه اینترنتی دیوان عالی بین المللی کیفری، مجله اصلاح و تربیت، آبان 1384، شماره 44

  3. حدادی، مهدی، نظارت دادگاه های ملی بر اجرای حقوق بین الملل، مجله اندیشه های حقوقی، شماره 6، بهر و تابستان 1383

رسالت حقوق کیفری در سطح داخلی و بین المللی پرداختن به امور سلیقه ای نیست بلکه شناسایی ارزش های اساسیی مبوط به
میراث مشترک بشری و پاسخ دادن به نقض این ارزش هاست.بدنبال حوادثی فجیع و ضد بشری که در جهان و به خصوص بعد از
جنگ جهانی اول رخ داد ، ارکان سازمان ملل متحد با همکاری 160 کشور جهان به فکر تاسیس دیوانکیفری بین المللی )از
این پس : دیوان ( افتادند تا از این طریق بتوانند مجرمان بین المللی را مجازات کنند. خاطرات تلخ نقض حقوق بشر و حقوق
بشردوستانه در قرن بیستم، از مهمترین عوامل تشکیل چنین دادگاهی به شمار میرفت در بسیاری از موارد، جرمهای اتفاق افتاده در
قرن گذشته با مصونیت مرتکبان آنها همراه بوده است و اکنون این دیوان میتوانست به این مصونیت، پایان دهد .در واقیع تأسیس
یک دیوان کیفری بین المللی تنها راه برای تضمین اعمال یک صلاحیت کیفری بین المللی هدفدار ، عینی و بیطرفانه، و در نتیجه
تحقق عدالت کیفری و همچنین تنها راه برای جلوگیری ازاعمال مجازات گوناگون ، متشتت و تبعیض گونه توسط کشورها ، و
مکانیزمی هدفدار وهمه جانبه جهت رسیدگی و تعقیبکیفری مجرمان بین المللی بنظر میرسید.لذا به دنبال جلساتمتعدد سرانجام
02 ژوئیه 0991 میلادی( در شهر رم به تصویب کشورهای شرکت ( 0 اساسنامه دیوان کیفری بین المللی در تاریخ 2 تیرماه 22
کننده رسید که از تصویب اساسنامه آن14 سال می گذرد.