در عقد نکاح، مرد مکلف است تا مالی را تحت عنوان مهریه به زن تملیک کند، یا آن را به مثابه یک تعهد مالی برعهده گیرد. از نظر فقهی، دلیل متقنی بر اینکه مهر لزوماً باید از دارایی زوج باشد وجود ندارد. بنابراین، شخص ثالث غیر از زوج می‌تواند، مال خود را به عنوان مهریه قرار دهد، یا به پرداخت مهریه متعهد گردد. این تعهد ممکن است در قالب شرط در عقد نکاح متبلور شود. از منظر فقه و حقوق مدنی، چنین شرطی صحیح است و آثار و احکام شروط صحیح برآن مترتب است. شرط مذکور می‌تواند در قالب شرط بنایی، ابتدایی و شرط به فعل شخص ثالث، ضمن عقد نکاح ظهور پیدا کند.
علی تولائی رامین پورسعید اعظم ابراهیمی
مهریه تعهد ثالث شرط ابتدایی شرط بنایی شرط به فعل شخص ثالث

قرارداد و به تبع آن،تعهد والتزام،یکی از ملزومات زندگی اجتماعی است.قرآن کریم،با نظر به این واقعیت اجتماعی به پایبندی و لزوم عمل به عقود و تعهدات امر می کند.علاوه بر تکالیف و حقوقی که در پرتو انعقاد عقود برای هر یک از طرفین قرارداد ایجاد می شود،هر کدام از آنها نیز می توانند در غالب شرط یا شروطی طرف دیگر را به حقوق و یا تکالیفی غیر از آنچه از مفاد و مقتضای عرفی عقد وجود دارد،ملزم سازند.نکاح نیز یکی از اقسام عقد لازم است که هر کدام از زوجین می توانند شروطی له یا علیه خود در عقد نکاح قرار دهند.یکی از شروطی که ممکن است در عقد نکاح مطرح شود،شرط پرداخت مهریه توسط ثالث است.مقاله حاضر به بررسی صحت یا بطلان این شرط می پردازد و چگونگی قرار گرفتن این شرط در عقد ازدواج را مورد بررسی قرار می دهد و در پایان آثار حقوقی این شرط و احکام مترتب بر آن را بیان می کند.....