تعریف لغوی محاربه، محارب کسی است که سلاح خود را برای تـرساندن مـردم بـیرون آورده و یا خود را مجهز به آن نماید و در زمین اراده فساد داشته باشد‌ و فرق نمی‌کند که در خـشکی بـاشد یا در دریا، در شهر یا غیر شهر، در شب یا روز در آن یکسان‌اند.
تعریف حقوقی، اصطلاحی محاربه: محارب‌ کسی است که سـلاح خـود را برهنه یا مجهز و آماده کـرده تـا مردم را‌ با ایجاد رعب و وحشت ترسانده و در زمین از طریق غارت اموال‌ مردم با قـهر و غـلبه‌ ایجاد فساد کند.از دیدگاه حقوقدانان معاصر نیز لزوم وجود‌ قـصد‌ بـر هم زدن امـنیت عمومی از سوی مرتکب از یک طرف و به‌ کارگیری‌ سلاح از طرف دیگر، دو شرط اساسی در تحقق جرم محاربه محسوب مـی‌شوند.بنابراین، اقدام به هر عملی بـا قـصد بـه فساد کشاندن گـسترده جـامعه اسلامی، افساد فی‌الارض‌ اسـت، هرچند‌ کـه در حیطه قانونی وقوع عمل خارجی آن نیز ضروری می‌باشد.( گلدوزیان، ایرج، احمدزاده، ابوالفضل،بررسی تعریف جرم محاربه و افساد فی الارض در فقه و حقوق با رویکردی به لایحه پیشنهادی قانون مجازات اسلامی مجله حقوق، بهار ۱۳۸۸، دوره ۳۹، شماره ۱)

برای ادامه مشاوره کلیک کنید.